امروز بیستم مهرماه روز بزرگداشت خواجه شیراز حضرت حافظ بود و من رسما به جمع متاهل ها پیوستم. شروع رسمی یک شرایط جدید. همه چیز خوب بود ولی جای یک نفر خیلی خالی بود. سال هاست که جاش خالی است.

ساقی به نور باده برافروز جام ما 

 مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما 

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم          

 ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما 

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق

   ثبت است بر جریده عالم دوام ما 

چندان بود کرشمه و ناز سهی قدان

  کاید به جلوه سرو صنوبرخرام ما 

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری  

زنهار عرضه ده بر جانان پیام ما 

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری  

خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما 

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است 

 زان رو سپرده‌اند به مستی زمام ما 

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست 

 نان حلال شیخ ز آب حرام ما 

حافظ ز دیده دانه اشکی همی‌فشان  

باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما 

دریای اخضر فلک و کشتی هلال